ที่เอาเพลงนี้มาเริ่มเขียนสแปสอาจเปนเพราะว่าเนื้อหาของเพลงนี้มันช่างเข้ากับ

 

 

 

♡การที่เราจะรักใครสักคน

 ปล.  ขอบคุง พลอย เพื่อนสาวนะ ที่ให้ยืมบทกลอนนะ จ๊ะ แทงกิ้วมากๆๆเพื่อนสาว

 

 

 

 

ทั้ง ซอฟบอล และ วอลเล่ย์ เหนื่อยเรยเรา  ตอนเช้าซ้อมซอฟบอล เย็นมาวอลเล่ย์ เหนื่อยๆๆๆๆ 

 

และจะมีเพื่อนมาสบทบอีกในวัน ศุกร์ เดินทางมาจากกรุงเทพฯ(แหม  ตอนแรก โม้ว่าไม่มา มาไม่ได้ แต่จิงๆๆก็มา)

 

 

 

 

 

 

  "เคยบ้างไหมที่คนเราก็ไม่กล้าจะพูดความจริงบางอย่าง  ทั้งๆๆที่มีคนอีกคนเค้าอยากจะรู้  แต่อาจจะเปนเพราะเหตุผล บางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจจะพูดได้"

 

ที่เริ่มต้นเขียนไดอารี่ วันนี้อาจจะมาแปลกๆๆหน่อย แต่ประโยคนี้มันก็สอนให้เรารู้ว่า  ความจริงบางอย่างก็ไม่ควรที่จะพูดออกมา  เก็บมันไว้อาจจะดีกับใครบางคน

และแล้วก็ได้มีโอกาสกลับมาเขียนบล็อกตัวเองซะที  หลังจากผ่านภาระกิจต่างๆๆนานับประการ ในช่วงเทอม2 และ ซัมเมอร์ 

อาจจะเปนเพราะขี้เกียจด้วยละจึงทำให้ไม่ได้เขียนใกล้แล้วที่เราจะต้องเจอกับนรกที่มีจิงที่เราสัมผัสได้ถึงมัน  เทอมใหม่กำลัง

ใกล้เข้ามาความรู้สึกตอนนี้ กับ ตอนปีหนึ่ง ไม่คล้ายกันเรย เราทำไมไม่รู้สึกอยากเรียนเหมือนตอนปี 1อ่ะ  แล้วก็ย้ายมาอยู่หอนอก 

 หลังจากต้องทนกับห้องน้ำรวม  ห้องที่แสนจะร้อน  และความสูงของห้อง (ตั้ง 4ชั้น) ก็ได้ย้ายออกมาซะที  เราก็ได้ลองอยู่แล้ว

ช่วงซัมเมอร์ก็ โอเคเย็นสบายดี  มีห้องน้ำในตัว  ที่นอนก็นุ่ม  แล้วก็มีอินเตอร์เน็ตฟรีด้วย  เราพึ่งอยู่ว่าอยู่ซัมเมอร์ที่ขอนแก่น

เหมือนอยู่พระอาทิตย์เรย  (หรือว่าขอนแก่นใกล้พระอาทิตย์มากที่สุดในประเทศ)

ทำไมมันถึงได้ร้อนมากมาย  ไม่ต้องสงสัยเรยว่าทำไมที่ถนนข้าวเหนียว  คนถึงได้มาเล่น สงการต์กันเยอะมาก

คงเปนเพราะอากาศที่ร้อนของขอนแก่นนั้นเองเรียนซัมเมอร์ก็แสนจะสบายจนเราคิดว่า มาเที่ยวพักผ่อนมากกว่าวันๆๆเอาแต่กินแล้ว

ก็นอน ตกเย็นมาก็ออกไปเล่นเกมส์กับเพื่อนๆๆทำอย่างนี้อยู่ 1 เดือน จนกลับบ้านมาแม่ถามว่า ทำไมอ้วนขึ้นจังเรย  (อิอิ)

กลับมาบ้านก็มาอยู่อีก เกือบๆๆเดือน (ทำไม มอเราปิดนานจัง จนขี้เกียจแล้วนะ) เอ่อจะพูดถึงก็ไม่ได้ อาจจะเปนเพราะโชคชะตา

หรืออารายก็ไม่ทราบทำให้เราได้เจอเพื่อนเก่า ที่อยู่ รร.เดิม ทั้งๆๆที่เราก็เรียนที่ มอเด๋วกันและ คณะก็ใกล้ๆๆกัน

เปิดเทอมไปเราคงไปเลี้ยงน้องรหัสเรา ตามทำเนียมที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาของคณะ และเราก็กินของพี่เค้าไว้มากด้วยอ่ะ 

เราต้องขอบคุณพี่จิ๊ก (พี่ปี2) พี่แป๋ว (ปี3) และพี่น้ำ ตอนนี้เปงพี่บัณทิตไปแล้วที่เลี้ยงน้องรหัสคนนี้มานะครับพี่ๆๆ 

 ต่อไปผมจะดูแลน้องรหัสให้ดีเหมือนที่พวกพี่ๆๆทำดีกับผมนะครับ  แต่เอ้ น้องเราจะเปง ญ หรือ ช น้า

สุดท้ายนี้ขอฝากกลอนไว้หน่อยนะ 

 เทียนที่นำไปจุดเทียนเล่มอื่น
จะไม่สูญเสียความสว่างของตัวเอง
แต่จะทำให้ห้องสว่างไสวขึ้น

แล้วจะกลับมาเขียนใหม่อีกครั้งถ้ามีโอกาสนะครับ บายๆๆ

ปล. มีรูปมาฝากในเมื่ออากาศร้อนๆๆก็ต้องมีสิ่งที่ดับร้อนนะครับ ^_^

 

 

 

 

 

 

 

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

เสร็จแล้วก็มุ่งหน้าต่อไปจองหอพัก  ชื่อว่าหอเก้าหลัง

ดี  ราคาถูก  แต่ไกลจากมอ(ทนเอา)

จองห้องได้อยู่กับรูมเมดเปง"แพทย์" (กำของเราแล้ว)

 

แล้วก็จ่ายตังอะไรเสร็จก็กลับบ้านประมาณสี่โมงเย็น

เดวจามาเล่าชีวิตในมหาลัยต่อนะคับ